• English
  • Language

    • Nederlands
    • English

Miriam Sentler

* 1994, DE
Miriam Sentler gaat in haar werk op een intuïtieve manier op zoek naar momenten die zij tegenkomt in haar mentale en fysieke reizen. Sentler’s werk begint altijd bij een subtiel moment dat ze beleeft en dat bij haar blijft; een gegeven dat ze tegenkomt en dat een herinnering, verlangen of associatie oproept. De invloed die mensen op hun omgeving uitoefenen, fascineert haar. In haar werk onderzoekt ze de wereld in zijn geheel aan de hand van persoonlijke ervaringen en verzamelingen. Ze bindt zich hierbij niet aan een specifiek medium, maar onderzoekt de objecten of herinneringen die ze van haar reizen heeft meegebracht. Ze neemt afwisselend de rol in van ontdekkingsreiziger en ‘bricoleur’ (Lévi-Strauss, 1962). Op deze manier creëert ze nieuwe contexten, waarbij ze mensen uitnodigt om te participeren in haar werk. Hierdoor blijft het moment niet autobiografisch, maar komt het ook in verbinding te staan met andere geschiedenissen en associaties.

Miriam Sentler gaat tijdens het project een langdurige relatie aan met het ENCI-gebied, waarbij de gesprekken en momenten die ze zal beleven haar inspiratiebron zullen vormen. Ze werk samen met historicus Martin Poesen.
'Tijdens mijn onderzoek omtrent het Enci gebied werd mij duidelijk dat ik geïnteresseerd ben in de brede geschiedenis van deze plek, en de manier waarop de Sint Pietersberg duizenden jaren lang gebruikt werd door de mens. Zo wordt het Enci gebied onder andere geassocieerd met de mosasaurussen die hier gevonden werden, met de steentijd, met de Romeinen en met de zware industrie. Mijn partner in dit project, historicus Martin Poesen, heeft de kronieken van de Enci fabriek geschreven en de circa 100-jarige geschiedenis samengevat in een reeks boeken. Samen met hem heb ik lange, filosofische gesprekken gevoerd over de oorsprong van deze plek en de (psychologische) verbinding tussen berg en mens. Martins standpunt is dat de berg altijd al mensen heeft aangetrokken en dat dit een natuurlijke functie van de berg is. In de literatuur wordt de berg vaak als een metafoor gebruikt voor rust en spiritualiteit: zo speelt Thomas Manns de Toverberg zich af in een kuuroord in de bergen waar de schrijver zich naartoe begeeft en ook in De jacht naar verloren schaap van Haruki Murakami of Dus sprak Zarathustra van Nietzsche wordt een individu beschreven die de bergen intrekt en meer en meer vervreemd raakt van de aardse wereld en de mensen onder hun. Zelfs wanneer de mergelwinning stopt en de fabriek langzaam aan verdwijnt, zal de berg nog invloed blijven uitstralen op de mensen rond deze plek. in gesprekken met bewoners werd dit imago bevestigd, aangezien veel mensen aangaven veel rust te vinden op de sint Pietersberg.
Tijdens mijn gesprek met Martin hadden we het ook over de moeilijkheid om binnen geschiedenis fictie van realiteit te onderscheiden. ook als een historicus claimt de geschiedenis van een plek te kennen, is geschiedenis een veelzijdig iets dat nooit compleet gevangen kan worden. De confrontatie met associatie en fictie die ik tijdens het onderzoek tegen kwam maakten mij nieuwsgierig naar het hele verhaal van de de Sint Pietersberg, reëel én fictief. Door mijn interesse in de sint Pietersberg kwam ik bij de Lichtenberg terecht, die het geografisch hoogste punt van de Sint Pietersberg vormt en een lange en meerduidige geschiedenis heeft. Één theorie is dat de naam zou afstammen van Mons Lucis, het Romeinse woord voor Lichtenberg, omdat dit punt als communicatie,- en uitkijkpost werd gebruikt. Ik begon een gelijknamig werk hierover te maken, waarin ik de taal van het lichtseinen als uitgangspunt nam om de verbinding met Rome weer op te wekken. De video die hierbij ontstaan is leek op een vreemde manier erg veel op een video die ik een jaar geleden in Rome had gemaakt, waarin ik getuige was van een stille storm boven de stad. het ritmische oplichten van de zaklamp op de toren en de bliksem in Rome vormden een mysterieuze verbinding tussen deze twee plekken, die reeds door hun geschiedenis met elkaar verbonden zijn. Aangezien in deze twee videos licht uit verschillende bronnen een grote rol spelen, wil ik graag een derde lichtbron toevoegen, diegene die het fenomeen licht op de simpelste manier duidelijk maakt en refereert naar de geschiedenis van de streek: namelijk de vuursteen. Dit onderzoek wil ik nu samenvatten in een videowerk, waarin de drie videos samen komen met een poging tot de complete, reële en fictieve geschiedenis van de sint Pietersberg, die ik samen met Martin Poesen zal schrijven. De video wil ik tijdens het EAA congres screenen op een juist geografisch laag punt, namelijk op het oude sportveld in de groeve.
Het tweede werk dat ik wil maken komt voort uit mijn eerste samenwerking, waarin de sociale functie van het Enci gebied centraal stond en ik inzicht kreeg op welke manier het Enci gebied in de toekomst zal proberen het volk weer naar deze plek te brengen. Een van de manieren waarop de Enci in het verleden werknemers aan zich wist te binden, was de brede scala aan sociale en sportieve activiteiten die ze wisten aan te bieden. De tennisvelden van de Enci waren uniek in die zin, omdat tennissen honderd jaar geleden nog vooral voor de hogere klasse weggelegd was en de Enci speciaal tennisvelden liet aanleggen voor zijn medewerkers. Deze tennisvelden bestaan nog tot de dag van vandaag, maar worden nu nog maar erg weinig gebruikt en zijn deels ook dichtgegroeid. Op 16 Juli 2017 wordt in de groeve op de oude sportvelden, waar het publiek en oud medewerkers aan deel kunnen nemen. Om het geheel een absurd karakter te geven dat overeen komt met de fictieve uitstraling van het tennisveld, zullen de teamtricots vorm zijn gegeven naar aanleiding van de geschiedenis van de sint Pietersberg en de verschillende ‘groepen overheersers’ die deze plek gekend heeft (bijv. dinosaurussen, neanderthalers, Romeinen, fabriekswerkers), Voor het spel word een dunne laag grind op het tennisveld gestrooid, dat refereert naar de zee die hier miljoenen jaren geleden lag en waar van later de ‘sporen’ van de verschillende spelers af te lezen zullen zijn.
Miriam werkt samen met de historicus Martin Poesen, die jarenlang werkzaam was bij de ENCI in de interne en externe communicatie.